آوای چاینه دهلرانی

آنجا که سخن می ایستد موسیقی آغاز می شود وخودرابه گوش جهانیان میرساند .موسیقی بومی زیرساخت موسیقی های پیشرفته دنیای امروزیست ،به گونه ای که هیچ گاه موسیقی مدرن نمی تواندخودراازموسیقی های بومی جداکند وسخنی باقی نیست دررداین روشنایی . موسیقی بومی ایرانی هنوزاین زلالی وپاکی راداراست که درخور وشایسته گسترش بیشترآن دردیگر دیارجهانی شود ودراندام های بزرگ سازبندی وهارمونی شکل مونوفونیک خودرانگه دارد .نغمه چاینه آوایست ویژه ی نشست های سوگ واندوه که دردیار گرمسیر دهلران خوانده می شود .چاینه ماهوریست باکوک وفواصل آواها ونغمه های لری.سال هاست که گوش خردوکلان این دیاربااین آواآشناست.امروزه این ترانه هجرواندوه رادرکشوری چون نپال میشنویم که آنان نیز چون درناملایمات روزانه ومرگ ودوری ودرد زندگی فردی خودبه تنگ آمده ،آن را زمزمه می کنند .فواصل ومتروریتم ، نیز از چهره ها ی روشن این آواست ،بامتری به عدد۶٠ وریتم ۶/٨ (٣/۴ ،٣/٨ )وفواصل سی بمل ماژور ،تمام فرازونشیب های ملودی راشامل می شود .گونه هایی از این فواصل ویژه ملودی لری رادرجای جای دیارلرستان می شنویم که در این مایه باهمین فواصل ومتروریتم ،اماباآغاز وپایانی دیگر خوانده وشنیده می شود .

/ 0 نظر / 26 بازدید